Dit is Ted

Dit is Ted. Niet de man, het paard! Ted en ik werken nu een aantal jaar samen.

fmfotografie-dit-is-ted-2

Toen ik begon hem te bekappen stonden zijn achterhoeven onder een hoek van +80 graden(!). Hoogst onnatuurlijk en daar had hij, zo zult u begrijpen, behoorlijk veel last van. Net als ik, toen ik zijn ongeveer 8-900 kilo op mijn benen voelde rusten. Je kunt je voorstellen, hij kukelde onherroepelijk naar voren met die hoge hakken. Dat zijn nou de bekappingen die je nooit meer vergeet…

Hoe dan ook, zijn groeihoek.. of hellingshoek.. kwam in ongeveer 3 bekappingen naar beneden. Hoe? Wel, dat is nu één van die mirakels van de natuur. Er viel namelijk weinig te doen. Geen hielen om omlaag te brengen, geen hoefwand te verwijderen. Het enige wat ik kon doen was wat steunsel, een paar hapjes dood zoolmateriaal en een overgroeide straal weghalen. Niets om over naar huis te schrijven dus.

Drie bekapsessies duurde het en zijn voeten vielen weer binnen natuurlijke waarden. Destijds een geweldige transitie om mee te maken voor mij als natuurlijk bekapper. Keer op keer bewijst deze bekapping zichzelf. Niets om je achter te verschuilen, geen shortcuts, alleen het simuleren van slijtage. Is dat mooi of wat?!

Het afgelopen jaar ging er iets mis. Waar en hoe, ik weet het niet precies. Maar Ted ging na een aantal verhuizingen van een brave jongen – die bekapt werd door onervaren studenten – naar het vervelendste jongetje van de klas. Hij begon me rond te gooien als een lappen pop en op zeker moment moest er iets gebeuren. Ik ben flink, maar Ted is flinker!

Ik besloot om een tijdelijke samenwerking aan te gaan met één van mijn klanten, Jan Sjöcrona. Ik vroeg hem het voornaamste leiderschap op zich te nemen terwijl ik zijn voeten zou bekappen. Dat was geen makkie, maar we slaagden erin hem te kalmeren en controleren. Zodanig dat zijn hoeven weer verzorgd konden worden. Dit zullen we nog een aantal keren samen moeten doen en dan verwacht ik dat zijn gedrag weer zal normaliseren. Al wat we nodig hebben is wat tijd.

ted-in-training-1

Ergens in dit verhaal heeft Ted me voor de gek weten te houden. Dat, of ik hield mezelf voor de gek. In ieder geval raakten we de connectie kwijt die altijd werkte en dat is me nog niet eerder overkomen. Ted is een uitstekend voorbeeld om aan te geven dat je niet met het paard moet vechten. Eenvoudig omdat je niet kunt winnen. Bij sommige dieren lijkt het of je fysiek kunt ‘winnen’, maar ook hier verlies je het dier in het emotionele aspect.

In de wereld van het paard is geen gelijkheid, er is enkel de rechtvaardigheid tussen paarden onderling. Het is de manier waarop ze functioneren in het wild en daarmee is het ook de manier waarop ze functioneren bij ons. Er gebeuren nog altijd teveel ongelukken omdat mensen zich hier niet bewust van zijn.

Denk hier eens over na. Er zit nuance in de natuurlijke bekapping en er zit nuance in het leiden van een paard. Eén veeg van de rasp en de actieve dragers in een voet zijn verdwenen. Eén verkeerde beweging met je hand kan hetzelfde bewerkstelligen met ons leiderschap.

Foto’s door: Frederique Molenaar, www.fmfotografie.nl

fmfotografie-jan-sjocrona-en-ted