Het Dogma dat Natuurlijk Paarden Houden heet.

In een tijdperk waarin onze persoonlijke mening hoog wordt gewaardeerd en wetenschap en autoriteit (terecht) kritisch worden bekeken, kunnen sterke, consequente standpunten nog wel eens wat scepsis oproepen. Natuurlijk Paarden Houden, “Natuurlijk Bekappen” en de vele associaties binnen ‘het wereldje’ worden dan ook vaak als dogmatisch bestempeld. 

Een belangrijke factor hierin is dat de gegeven informatie primair is voortgekomen uit één volhardende observator: Jaime Jackson, ontwikkelaar van het ‘natuurlijk bekappen’ en Paddock Paradise. 

Maar wanneer je het Jackson-model, zoals wij dat noemen door een wetenschappelijke, objectieve bril bekijkt. Wat wil zeggen dat je terugkerende patronen observeert en toetst aan vergelijkbare bevindingen, dan zie je een terugkerend thema. Namelijk dat de biologie van het paard en de informatie afkomstig uit zijn natuurlijke leefomgeving een stabiel referentiekader vormen waar het paard – en dus ook jij als eigenaar van het paard(!) –  haar voordeel mee kan doen in termen van gezondheid en vitaliteit.

Een werkelijk paardgericht kader begint in mijn optiek bij het organisme (vorm, functie en adaptief vermogen) en laat management, training en hoefzorg daaruit voortkomen.

De biologie van het paard moet dienen als voorbeeld en moet niet gezien worden als een plaatje ver weg in Amerika of op het internet. Vergeet niet, hè.. het paard zoals wij dat kennen loopt naar schatting al 1.5 tot 3 miljoen jaar op deze aardbol! 

Wie zijn wij om vraagtekens te zetten bij haar natuurlijke behoeften en te twijfelen over dezelfde natuurlijke vermogens? 

Wie zijn wij om de grenzen die moeder natuur stelt aan wat dit dier wel of niet kan te negeren?

En wanneer ik het heb over het negeren van grenzen, dan heb ik het niet alleen over de gebruikelijke rij-technische of horsemanship zaken. Nee, dan heb ik het over de gehele hippische industrie. Het stelselmatig beschadigen van hoeven en tanden, het in stand houden van voerregimes die kant nog wal raken en het in hokken duwen en houden van dieren die van nature de hele dag in beweging zijn.

Een groot deel van de paardenindustrie valt nog altijd terug op deze gebruikelijke ‘top-down’ keuzes. Keuzes gedreven door menselijke voorkeur en ervaring waarin vorm, functie en vermogen vooral worden bepaald door de wens van de mens. 

Het spreekt voor zich dat dit geen betrouwbaar en samenhangend model kan vormen. Het is een soort aan elkaar gestikte lappendeken die als de spreekwoordelijke mantel der liefde over problemen heen wordt gedrapeerd.

Is Natural Horse Care(NHC) compleet als wetenschap of filosofie? Nee. Het staat zonder meer nog in de kinderschoenen, er is veel dat we nog niet weten en ruimte voor ontwikkeling. Maar waar we zeker van zijn is dat het vak is verankerd in consistente biologische principes en in de afgelopen vier decennia heeft bewezen in de praktijk te werken. 

De uitnodiging is daarom niet om een verhaal te accepteren alleen omdat één persoon het zegt, maar om het model – en dus ieder ander mogelijk model(!) – te beoordelen op zijn overeenstemming met de biologie van het paard en op de resultaten die daaruit voorvloeien.

Labels en stromingen veranderen niets aan de biologie van het paard. Wat het verschil maakt is ons vermogen het paard als zodanig te lezen en af te stemmen op haar vermogen en behoefte. 

Niet voor onszelf, maar voor de paarden.

Björn Rhebergen